|
Numer 4/2008
|
O dialogu (a raczej jego braku) między
psychologami akademickimi i psychoterapeutami
Szymon Chrząstowski
Wydział Psychologii, Uniwersytet Warszawski
Streszczenie |
Niniejszy artykuł jest próbą kontynuacji dyskusji zapoczątkowanej przez Witkowskiego
i Fortunę. Zasługą obu Autorów jest zwrócenie uwagi na łatwość popularyzowania niektórych
pseudonaukowych metod terapii. Nie oznacza to jednak, że metody te znajdują od razu swoje
uznanie wśród szerokiego kręgu psychoterapeutów.
Autor artykułu stara się przeanalizować powody, dla których pseudonaukowe podejścia w
terapii zdobywają posłuch. Zgodnie z poglądem zaprezentowanym w artykule, teza stawiana
przez Witkowskiego i Fortunę, że podejścia te mogą być popularyzowane dzięki obojętności
środowiska psychologów akademickich, wydaje się uproszczeniem. Jedną z przyczyn takiego
stanu rzeczy jest brak dialogu między praktykami a psychologami akademickimi. Język nauki
wydaje się dla wielu psychologów-praktyków zbyt hermetyczny. Skupiają się oni przede
wszystkim na poszukiwaniu takich koncepcji, które byłyby użyteczne w ich codziennej p
racy, a w mniejszym stopniu interesuje ich, czy daną koncepcję można uznać za naukową.
Rolą psychologów akademickich nie jest superwizowanie pracy terapeutów, ale odpowiadanie
na pytania stawiane przez psychologów-praktyków i ewentualnie pomoc im w ocenie, które z
wykorzystywanych przez nich metod bazują na dowodach naukowych.
Słowa kluczowe: psychoterapia, pseudonauka, dialog
|
|
|
|
